به فردا ها باندیش.شاید سپیدی اش  از سیاهی امروزت کاست!

شاید روشنی اش رنگی بود همرنگ رویاهایت.

دلت را به فردا ها بسپار تا برود به دیاری دور !شاید انجا هنوز عشقی بیدار بود .هنوز نور امیدی سوسو می زد!

شاید مردمانی داشت با دل های بلورین.که هنوز گوهر انسانیت در دل هایشان برق می زند!

گل شقایقم: سالها استوار ایستادی.دم نزدی !این چند روز هم بمان .تا شک نکنند که تا زنده ای جریان دارد عشق!