سلامی دوباره به آخرین چراغ فروزان جاده تنهایی هایم

سلامی به اخرین پرستو ی هجران نکرده ی قلبم ...

و سلامی به تو ..

تویی که روزگاریست تنهایی ام را با کوله ای از یادت پر کردی ...

 سلامی به وسعت مهربانی هایت .

در اوج شادیهایم به یادت لبخند زدم و در پشت نقاب خنده هایم به آرامی گریستم ...

به آرامی...به تلخی ...

کلامم در قالب کلماتی می گنجد که هنوز بر زبانی جاری نشده و هنوز ترجمه اش جز سکوت نبوده .

پس سکوت می کنم و چشم در راه کسی می مانم که ذهنش لبریز این همه صدای سکوتم باشد .

شاید بفهمد.
شاید بداند .