به نام خدای شبهای برفی.شبهایی که دعا میکردیم وقتی پرده ی اتاق رو کنار میزنیم یه اسمون قرمز رو ببینیم.اخه میگفتن از اسمون قرمز برف میباره.

با اینکه خیلی بچه بودیم و ارزومون بازی تو برفها بود ولی انگار خدا رو لای تک تکه دونه ها حس میکردیم.

به نام خدای فوتبال ها.خدای بازی ایران -استرالیا.با اینکه همیشه بی طرف بود ولی انگار بعضی جاها صدامون رو از زیر پتو میشنید و یه جاهایی پارتی بازی میکرد.

یاده خدای شبهای امتحان هم بخیر .همیشه برگه های خونده ی کتابم رو با نخونده ها مقایسه میکردم و همیشه نخونده ها پیروز بودن.اخرشم بازم خدا....کمکم کن.

هنوز خدای شبهای سختی رو یادم نرفته...چه خدای مهربانی که همیشه دلداریه یه فردای روشن رو  بهم میداد

از همه قشنگ ترم خدای شبهای عاشقی بود ...خدایا بهش بگو چقدر دوسش دارم.خدایا!کاش مال من بود...خدا دوست دارم.بهش ثابت کن دوسش دارم.

خدای شبهای کنکورم خوب بود خدای بین کلی عدد و صفر و یک.ولی خدای من با خدای کتاب معارفش فرق داشت.خوشگل تر بود.همون خدای خوشگل خودمم کمکم کرد تا اون شبها رو رد کنم.

ولی حیف که خاکمون توش کلی خرده سنگ داره و تا خرمون از پل گذشت یادمون رفت کی برامون پل شد تا رد شویم و کی اب رود خونه رو اروم کرد تا پامون لیز نخوره.

حیف که تا راه رفتن رو یاد گرفتیم اولین کارمون این شد که اونی رو که دستمون رو گرفت و بلندمون کرد رو با پا لهش کنیم.

خدایا!تو برای من هنوزم همون خدای قشنگ بازی ایران-استرالیایی!همونی که فقط خودش بود!اما حیف من عوض شدم منو ببخش که محبت ها تو ندیدم و بی وفایی کردم.ببخش.